"Με μιας Μιλέδης τη ματιά" - Ελένη Σεμερτζίδου

"Με μιας Μιλέδης τη ματιά"
(Ποιητική Συλλογή)

Συγγραφέας: Ελένη Β. Σεμερτζίδου

      Χρονολογία Έκδοσης: 2011
      Αριθμός Σελίδων: 41


      Προλογίζει ο Γιάννης Φαρσάρης (openbook.gr) :

      Ζώντας για χρόνια στον εικονικό κόσμο του παγκόσμιου ιστού και των κοινωνικών δικτύων, αναπόφευκτα μυείσαι στην έννοια της ανοικτής ψηφιακής κουλτούρας, που σου αλλάζει εντελώς την οπτική των πραγμάτων. Έχεις, όμως, πρωτίστως, την ευκαιρία να συναντήσεις ανθρώπους εμπνευσμένους και δημιουργικούς, πέρα από γεωγραφικά σύνορα.

      Γνώρισα την Ελένη Σεμερτζίδου μέσα από τα πρώτα έργα της, που γενναιόδωρα διέθεσε ελεύθερα σε ψηφιακή μορφή στο Διαδίκτυο. Πολυγραφότατη και δραστήρια, δεν σταματά να προσφέρει αφιλοκερδώς τα πνευματικά της δημιουργήματα: μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, ποιητικές συλλογές, μεταφράσεις, που συνθέτουν έναν συμπαγή κόσμο φαντασίας. Η Θεσσαλονικιά λογοτέχνης γρήγορα κέρδισε την αποδοχή και την εκτίμηση των ψηφιακών αναγνωστών.

      Στη νέα της ποιητική συλλογή “Με μιας Μιλέδης τη ματιά”, επιχειρεί με ρομαντισμό να συνθέσει μια άλλη ονειρική πραγματικότητα. Οι στίχοι των ποιημάτων της, άλλοτε μεταφέρουν στο σήμερα την καθαρότητα της δημοτικής μας παράδοσης κι άλλοτε, πάλι ξέχειλοι από λυρική διάθεση, μας ταξιδεύουν στο μαγικό κόσμο της δημιουργού, που έχει τη δύναμη να εικονοποιεί τα έντονα βιώματά της. Η ποιητική συλλογή συμπυκνώνει μια ειλικρινή κατάθεση των συναισθημάτων της…

      Καλή σας ανάγνωση…



Διαβάστε online την ποιητική συλλογή

Σ’ αυτό το σύμπαν που τολμά…

Σ’ αυτό το σύμπαν που τολμά…

(Ποιητική Συλλογή)

Συγγραφέας: Ελένη Β. Σεμερτζίδου

Σ’ αυτό το σύμπαν που τολμά… 

Σ’ αυτό το σύμπαν που τολμά το όνειρο να ζήσει,
στο πλήθος μπήκα μια βραδιά κι αντίκρισα τη φύση.

Εικόνες όλες μαγικές, στολίδια πλουμισμένες
Παλάτια που έλαμπαν στο φως και άμωμες κοπέλες.

Έπιασα όλα της αφής και τα ‘κλεισα στο χέρι
Πήρα χρυσάφι το πρωί κι ένα λεπτό μαχαίρι.

Ακλόνητο το παρελθόν, μα το ‘κοψα σ’ αστέρια
Είπα να βρω το μυστικό που φέγγουν τ’ αγιοκέρια.

Και τότε … Μίλησαν θεοί και πρόσταξαν, σαν σφαίρα,
να μοιάζει, πάντα, η κεφαλή του ανθρώπου, νύχτα - μέρα.

Σε ενός μύθου το τρελό κακό και μια ανάγκη,
από της Ήρας τον μαστό, τροφή του νου κι απάτη.

Πολύ το γάλα της ζωής, ξεχύθηκε στα πλάτη
Ερμής που έπαιζε, θαρρείς, με του Ηρακλή τα λάθη.

Κι έτσι, η ζώνη του ουρανού, θαμπή κι αχνά δοσμένη
Του γαλαξία η φαμελιά, στον ήλιο να πεθαίνει.

Σε κόρφο θάλασσας βαθιάς, χρυσάχτινη ελπίδα
Κάθιζε πέτρα στην ψυχή, παιδιού πικρή η μοίρα.

Μα … Η γέννηση που ακολουθεί του ύπνου το ταξίδι
Στο ξύπνημα φανέρωσε, πώς τρέφεται η σελήνη!

Λαμπρή η άλως και αρκεί την ύλη να φωτίσει
Σε μία γέννα της καρδιάς, παιδιά να σου χαρίσει.

Άνεμοι σκόρπισαν, παντού, τον χρόνο και εχάθη
Σιωπή της νύχτας και λυγμός … φτωχά που είν’ τα πάθη!

Σκοτάδι λούστηκε, μεμιάς, και φως όλο σκοτάδι
Μυστήριο και προσμονή, πλανήτες και λυχνάρι.

Και, ξάφνου! … Ήρθε μιαν αυγή, ορίζοντα να θρέψει
Λες και νοιαζότανε κι αυτή, τον κόσμο να μερέψει!

Φωτίστηκε το αλλοτινό! Φωτίστηκε το τώρα!
Φωτίστηκε το αδειανό! Ηρέμησε η Χώρα!

Ψευδαίσθηση το λογικό και όπως και να έχει
Στο άπειρο από εξαρχής, η Αλήθεια δεν αντέχει.

Κοινή η πέτρα που κρατεί ατόφια τη γενιά της
Μα, πιο κοινό το ριζικό … και σπάει τα δεσμά της!

Τώρα … Το σώμα πιο θνητό και θεϊκό συνάμα
Στο νοερό! Στο απλανές! Στο θυμικό! … Το άγαν!

Σ’ αυτό το σύμπαν που τολμά μ’ αιθέρα να γεμίσει
Σε μαύρης τρύπας τη φωλιά, του απείρου θα ‘ναι η ζήση!

Καμπυλωμένη η ζωή … Καμπύλωσαν και τ’ άστρα …
Καμπυλωμένη η εποχή … Αγάπης όλα … Πιάσ’ τα!