Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

Σ’ αυτό το σύμπαν που τολμά…


(Ποιητική Συλλογή)



Σ’ αυτό το σύμπαν που τολμά… 
Σ’ αυτό το σύμπαν που τολμά το όνειρο να ζήσει,
στο πλήθος μπήκα μια βραδιά κι αντίκρισα τη φύση.

Εικόνες όλες μαγικές, στολίδια πλουμισμένες
Παλάτια που έλαμπαν στο φως και άμωμες κοπέλες.

Έπιασα όλα της αφής και τα ‘κλεισα στο χέρι
Πήρα χρυσάφι το πρωί κι ένα λεπτό μαχαίρι.

Ακλόνητο το παρελθόν, μα το ‘κοψα σ’ αστέρια
Είπα να βρω το μυστικό που φέγγουν τ’ αγιοκέρια.

Και τότε … Μίλησαν θεοί και πρόσταξαν, σαν σφαίρα,
να μοιάζει, πάντα, η κεφαλή του ανθρώπου, νύχτα - μέρα.

Σε ενός μύθου το τρελό κακό και μια ανάγκη,
από της Ήρας τον μαστό, τροφή του νου κι απάτη.

Πολύ το γάλα της ζωής, ξεχύθηκε στα πλάτη
Ερμής που έπαιζε, θαρρείς, με του Ηρακλή τα λάθη.

Κι έτσι, η ζώνη του ουρανού, θαμπή κι αχνά δοσμένη
Του γαλαξία η φαμελιά, στον ήλιο να πεθαίνει.

Σε κόρφο θάλασσας βαθιάς, χρυσάχτινη ελπίδα
Κάθιζε πέτρα στην ψυχή, παιδιού πικρή η μοίρα.

Μα … Η γέννηση που ακολουθεί του ύπνου το ταξίδι
Στο ξύπνημα φανέρωσε, πώς τρέφεται η σελήνη!

Λαμπρή η άλως και αρκεί την ύλη να φωτίσει
Σε μία γέννα της καρδιάς, παιδιά να σου χαρίσει.

Άνεμοι σκόρπισαν, παντού, τον χρόνο και εχάθη
Σιωπή της νύχτας και λυγμός … φτωχά που είν’ τα πάθη!

Σκοτάδι λούστηκε, μεμιάς, και φως όλο σκοτάδι
Μυστήριο και προσμονή, πλανήτες και λυχνάρι.

Και, ξάφνου! … Ήρθε μιαν αυγή, ορίζοντα να θρέψει
Λες και νοιαζότανε κι αυτή, τον κόσμο να μερέψει!

Φωτίστηκε το αλλοτινό! Φωτίστηκε το τώρα!
Φωτίστηκε το αδειανό! Ηρέμησε η Χώρα!

Ψευδαίσθηση το λογικό και όπως και να έχει
Στο άπειρο από εξαρχής, η Αλήθεια δεν αντέχει.

Κοινή η πέτρα που κρατεί ατόφια τη γενιά της
Μα, πιο κοινό το ριζικό … και σπάει τα δεσμά της!

Τώρα … Το σώμα πιο θνητό και θεϊκό συνάμα
Στο νοερό! Στο απλανές! Στο θυμικό! … Το άγαν!

Σ’ αυτό το σύμπαν που τολμά μ’ αιθέρα να γεμίσει
Σε μαύρης τρύπας τη φωλιά, του απείρου θα ‘ναι η ζήση!

Καμπυλωμένη η ζωή … Καμπύλωσαν και τ’ άστρα …
Καμπυλωμένη η εποχή … Αγάπης όλα … Πιάσ’ τα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου